Ik wist dus écht niet wat ik moest verwachten van Frankfurt. Ik wist dat het groot was. Dat het indrukwekkend zou zijn. Dat het kansen zou kunnen brengen. Maar hoe dat er concreet uit zou zien? Geen idee. Dus deed ik wat ik altijd doe als iets spannend is: ik bereidde me voor alsof ik een expeditie naar de Noordpool ging leiden.
Ik schreef een pitch. In het Nederlands én in het Engels. Gewoon, voor het geval dat. Ik maakte bijpassende visitekaartjes. Stopte een klein portfolio in mijn tas. Dacht na over outfits. Over wat ik wilde zeggen als iemand zou vragen wat ik doe. Ik maakte een lijst met stands en bedrijven die ik absoluut wilde bezoeken, in welke volgorde, op welke dag. Er lag eerlijk waar een soort draaiboek klaar.
To be honest: dat is een trauma-dingetje. Als ik overal over heb nagedacht, voelt het veiliger. Maar gelukkig ben ik ook weer zo’n type dat, als het anders loopt, voldoende voorbereid is om van het plan af te wijken. Ik heb dan genoeg overzicht om te kunnen beslissen wat ik wél doe. Controle met flexibiliteit. Dat is mijn manier.
Donderdagavond reden we alvast naar familie in België om de zes uur durende rit op te breken. Vrijdagochtend vertrokken we vroeg richting Frankfurt, met vrolijk gemoed en een tas vol plannen. Jurgen was dit weekend niet alleen mijn chauffeur, maar ook mijn PA. Hij hield in de gaten of ik genoeg at en dronk, of ik pauzes nam, hij keek zelf ook scherp rond of hij kansen of interessante mensen zag en regelde hotel, vervoer en restaurants. Personal Assistant dus. Met recht.
Zaterdag stond ik ergens te praten bij een stand, helemaal verdiept in een gesprek, toen Jurgen werd aangesproken door een andere standhouder die dacht dat hij handelaar was. Jurgen wijst naar mij en zegt droog: “I’m with her. She’s an artist. I’m her chauffeur.” Die man was compleet flabbergasted. “I want to meet her!” Tegen de tijd dat ik uitgepraat was bij de andere stand, was hij echter verdwenen. We hebben er flink om gelachen. Een kunstenares met eigen chauffeur, het klinkt ook wel lekker natuurlijk.
Bij aankomst werden we gelukkig meteen opgevangen door Jeroen en Sanne. En geloof me: als je voor het eerst die Messe binnenloopt, voelt het alsof je een kleine mier bent in een wereld van beton, glas en gigantische stands. Dankzij hun tips en eerste aanwijzingen zakte de eerste golf van overweldiging meteen. Die eerste middag had ik al een afspraak bij Hahnemühle (Thanks Jeroen en Sanne!) en via hen werd ik voorgesteld aan de directeur van een bekende kunstenaarswinkelketen in Nederland. Dat ging sneller dan mijn draaiboek had voorzien.
Vrijdag had ik vooral gereserveerd om overzicht te krijgen in hal 1: Creativeworld. Kijken. Scannen. Noteren. Zaterdag wilde ik workshops volgen en mijn must-sees afwerken. Zondag nog een workshop, aangevulde gesprekken en de influencer tour. Maandag een gesprek bij Caran d’Ache en wat er nog overbleef, mits mijn energie dat toeliet.
Maar natuurlijk liep het anders. Zaterdag werd ik al vroeg gebeld door Bart van Hahnemühle. Of ik even langs kon komen, hij wilde me voorstellen aan Barbara, iemand hogerop. Prima. Plan lichtjes verschoven.
Met Sanne volgde ik een workshop met materialen van Daniel Smith watercolor. De man (niet Daniel Smith zelf) kon prachtig schilderen, echt waar, maar overdragen is toch een vak apart. We mochten gelukkig alle materialen houden en omdat Jurgen bleef kijken, kreeg hij ook een goodiebag. Ik vond dat een terechte beloning voor zijn geduld.
Ik liep daarna direct langs bij Arrtx, in een hal ver weg verstop onder een andere naam… maar ik wilde echt weten of hun acrylmarkers iets zouden kunnen zijn voor een toekomstige cursus. Ondertussen kreeg ik van Jeroen en Sanne een appje of ik even bij Skrim wilde kijken, zij waren enthousiast. Nou, ik ook. Het was precies zo’n moment waarop ik blij was dat ik mijn pitch had voorbereid. Inmiddels heb ik een leuke UGC-deal met Arrtx en heeft Skrim me gemaild om te oriënteren op een mogelijke samenwerking. Soms moet je gewoon gaan. Gewoon praten.
‘S Avonds gingen we uit eten met Jeroen en Sanne. Het was heerlijk om hen eens uit te horen over hoe zij in business zijn gerold en hoe ze het nu ervaren. En geloof me, als je denkt dat ze hard werken, doe dat keer tien. Ondernemen is geen hobby. Het is bouwen, volhouden en blijven bewegen. Na het eten liepen we naar de trein. Spoorwerkzaamheden. Trein reed niet. Bus gemist. Omweg. Uiteindelijk waren we om 22:20 op onze hotelkamer. Onze stappenteller gaf 14 km aan. Waarvan minimaal 10 op de beurs zelf!
Zondag kozen we dus toch maar weer voor de auto en eerlijk is eerlijk, die pers-parkeerplek midden tussen de hallen voelde best luxe.
Ik volgde samen met Sanne een Gelli-plate workshop, ook weer zo leuk dat je alles mee naar huis mag nemen. Maar het spannendste moment kwam ’s middags: de influencer tour. Ik zag er enorm tegenop. Ik voelde me te klein. Te weinig volgers. Te weinig gewicht. Maar het bleek juist ontzettend interessant en leuk. Er zat een gave workshop aan gekoppeld waar ookJurgen gezellig aan mocht meedoen en na afloop was er champagne en waren er hapjes. Rond acht uur liepen we door bijna lege hallen richting de auto, compleet total loss maar vol adrenaline. Veel sliep ik daarna niet.
Maandagochtend had ik mijn gesprek bij Caran d’Ache. Ik werd bijgepraat over nieuwe producten die eraan komen en daarna volgden nog een paar gesprekken. En toen was het klaar. Mijn emmertje stroomde over. Ik kon niet nog meer indrukken verwerken, niet nog meer informatie opnemen. Na een snelle ronde door Christmasworld zijn we richting huis gereden. Soms is stoppen ook een vorm van wijsheid.
Wat me het meest is bijgebleven? Dat kansen je niet komen aanwaaien. Je moet ze zelf creëren. Ik had me verdiept in de bedrijven waar ik wilde pitchen. Ik had nagedacht over hoe ik mezelf in één minuut kon neerzetten. Op een gegeven moment vroeg een directeur me: “What do you actually do?” En zonder haperen kon ik het helder en compact uitleggen. Hij glimlachte en zei: “That’s a good elevator pitch.” Dat was misschien wel het mooiste compliment van het weekend.
Alles zien is een illusie. Sommige stands zijn zo groots dat ze geen moeite doen om contact te leggen. De afstanden zijn enorm en rustige plekken om even uit de drukte te stappen zijn schaars. Maar ik leerde dat voorbereiding geen controle is, het is vertrouwen. Vertrouwen dat je, wat er ook gebeurt, kunt schakelen.
Frankfurt was groot. Intens. Vermoeiend. Inspirerend.
Leuke blog over jouw ervaringen 😁