Er zijn ontzettend veel online tekencursussen. En eerlijk? Dat vind ik eigenlijk alleen maar leuk. Want hoe meer mensen ontdekken hoe ontspannend en verslavend tekenen kan zijn, hoe beter.
Toch krijg ik regelmatig de vraag (vooral van bedrijven en voorzichtige sceptici): “Wat maakt jouw cursussen eigenlijk anders?”
Dat is best een lastige vraag. Niet omdat ik het antwoord niet weet, maar omdat ik mezelf niet op een voetstuk wil zetten ten koste van anderen… Er zijn namelijk zat illustratoren die technisch veel beter tekenen dan ik. Er zijn kunstenaars die veel indrukwekkender werk maken. En dat is helemaal prima. Want mijn kracht zit ergens anders. Denk ik … hoop ik haha. 🥳
Voordat ik illustrator werd, stond ik 24 jaar voor de klas in het voortgezet onderwijs. In die jaren ontdekte ik iets wat ik nog iedere dag meeneem in mijn online lessen. Mensen leren niet omdat iemand ontzettend goed is. Mensen leren wanneer iemand ingewikkelde dingen eenvoudig kan maken. Wanneer iemand het nét iets anders en net haalbaarder uitlegt.
Wanneer iemand begrijpt waar je vastloopt, omdat hij of zij daar zelf ook ooit heeft gestaan … dan voel je je gezien, dat stelt gerust… en dan kom je makkelijker aan leren toe.
Maar misschien nog wel belangrijker… Mensen ervaren wanneer leren leuk is.
Wanneer je samen kunt lachen om een scheef oog of een veel te groot oor. Wanneer een mislukte tekening geen bewijs is dat je het niet kunt, maar gewoon een tussenstap is naar de volgende. Wanneer een docent niet hoog verheven op een troon zit, maar gewoon naast je aan tafel schuift en zegt: “Kijk, ik vond dit vroeger ook lastig. Zullen we het samen nog een keer proberen?”
Ik geloof namelijk niet dat creativiteit groeit door perfectie.
Ik denk dat creativiteit groeit wanneer je je veilig voelt.
Wanneer je fouten mag maken.
Wanneer je ontdekt dat iedereen weleens worstelt met verhoudingen, kleur, perspectief of een hand die ineens meer op een tros bananen lijkt dan op vijf vingers. (Geloof me… ook ik teken nog regelmatig iets waarvan ik hardop moet lachen.)
Misschien is dat ook de reden waarom ik zo vaak dezelfde woorden teruglees in reviews. Niet zozeer dat mijn cursussen “moeilijk” of “overdreven professioneel” zijn.
Maar woorden als: “Gezellig.” “Alsof Sara naast me zit.” “Rustig uitgelegd.” “Ik dacht altijd dat ik niet kon tekenen.” “Met die variatietips durf ik het eindelijk zelf te doen.”
Die laatste raakt me misschien nog wel het meest. Want uiteindelijk is mijn doel helemaal niet dat jij precies leert tekenen zoals ik. Ik hoop juist dat jij ontdekt hoe jíj tekent, dat je steeds minder afhankelijk wordt van mijn voorbeelden en steeds meer vertrouwen krijgt in je eigen hand.
Misschien is dat wel de mooiste vorm van lesgeven.
Niet dat mensen mij blijven volgen. Maar dat ze uiteindelijk zélf durven lopen.
En als ik daar, met mijn ervaring als docent, illustrator en eeuwige onhandige creatieveling, een klein steentje aan mag bijdragen… dan heb ik precies bereikt wat ik hoopte.
Inmiddels hebben duizenden cursisten mijn online lessen gevolgd. En misschien is dat wel het grootste compliment: niet dat ze mijn tekenstijl kopiëren, maar dat ze ontdekken dat ze zélf creatiever zijn dan ze ooit hadden gedacht.
Geef een reactie