Er zijn ontzettend veel online tekencursussen. En eerlijk? Dat vind ik eigenlijk alleen maar leuk. Want hoe meer mensen ontdekken hoe ontspannend en verslavend tekenen kan zijn, hoe beter.

Toch krijg ik regelmatig de vraag (vooral van bedrijven en voorzichtige sceptici): “Wat maakt jouw cursussen eigenlijk anders?”
Dat is best een lastige vraag. Niet omdat ik het antwoord niet weet, maar omdat ik mezelf niet op een voetstuk wil zetten ten koste van anderen… Er zijn namelijk zat illustratoren die technisch veel beter tekenen dan ik. Er zijn kunstenaars die veel indrukwekkender werk maken. En dat is helemaal prima. Want mijn kracht zit ergens anders. Denk ik … hoop ik haha. 🥳

Voordat ik illustrator werd, stond ik 24 jaar voor de klas in het voortgezet onderwijs. In die jaren ontdekte ik iets wat ik nog iedere dag meeneem in mijn online lessen. Mensen leren niet omdat iemand ontzettend goed is. Mensen leren wanneer iemand ingewikkelde dingen eenvoudig kan maken. Wanneer iemand het nét iets anders en net haalbaarder uitlegt.
Wanneer iemand begrijpt waar je vastloopt, omdat hij of zij daar zelf ook ooit heeft gestaan … dan voel je je gezien, dat stelt gerust… en dan kom je makkelijker aan leren toe.
Maar misschien nog wel belangrijker… Mensen ervaren wanneer leren leuk is.

Wanneer je samen kunt lachen om een scheef oog of een veel te groot oor. Wanneer een mislukte tekening geen bewijs is dat je het niet kunt, maar gewoon een tussenstap is naar de volgende. Wanneer een docent niet hoog verheven op een troon zit, maar gewoon naast je aan tafel schuift en zegt: “Kijk, ik vond dit vroeger ook lastig. Zullen we het samen nog een keer proberen?”
Ik geloof namelijk niet dat creativiteit groeit door perfectie.
Ik denk dat creativiteit groeit wanneer je je veilig voelt.
Wanneer je fouten mag maken.
Wanneer je ontdekt dat iedereen weleens worstelt met verhoudingen, kleur, perspectief of een hand die ineens meer op een tros bananen lijkt dan op vijf vingers. (Geloof me… ook ik teken nog regelmatig iets waarvan ik hardop moet lachen.)

Misschien is dat ook de reden waarom ik zo vaak dezelfde woorden teruglees in reviews. Niet zozeer dat mijn cursussen “moeilijk” of “overdreven professioneel” zijn.

Maar woorden als: “Gezellig.” “Alsof Sara naast me zit.” “Rustig uitgelegd.” “Ik dacht altijd dat ik niet kon tekenen.” “Met die variatietips durf ik het eindelijk zelf te doen.”
Die laatste raakt me misschien nog wel het meest. Want uiteindelijk is mijn doel helemaal niet dat jij precies leert tekenen zoals ik. Ik hoop juist dat jij ontdekt hoe jíj tekent, dat je steeds minder afhankelijk wordt van mijn voorbeelden en steeds meer vertrouwen krijgt in je eigen hand.
Misschien is dat wel de mooiste vorm van lesgeven.
Niet dat mensen mij blijven volgen. Maar dat ze uiteindelijk zélf durven lopen.

(lees hier google reviews)

En als ik daar, met mijn ervaring als docent, illustrator en eeuwige onhandige creatieveling, een klein steentje aan mag bijdragen… dan heb ik precies bereikt wat ik hoopte.

Inmiddels hebben duizenden cursisten mijn online lessen gevolgd. En misschien is dat wel het grootste compliment: niet dat ze mijn tekenstijl kopiëren, maar dat ze ontdekken dat ze zélf creatiever zijn dan ze ooit hadden gedacht.

Niet iedere cursus die “voor beginners” zegt te zijn, is dat ook. Dus waar let je op?

1. Een duidelijke opbouw
   Een goede cursus bouwt vaardigheden rustig op.
   Je begint niet met ingewikkelde portretten, maar leert eerst eenvoudige vormen herkennen en combineren. En van daaruit ga je stap voor stap verder.
2. Goede didactiek
   Goed kunnen tekenen is iets anders dan goed kunnen lesgeven.
   Bij het ontwikkelen van mijn cursussen maak ik elke keer weer gebruik van de didactische ervaring die ik in 24 jaar als docent in het voortgezet onderwijs heb opgebouwd.
   Daardoor zijn de lessen overzichtelijk, logisch opgebouwd en geschikt voor mensen die soms al jaren denken dat ze “niet creatief genoeg” zijn.
3. Kleine succeservaringen
   Motivatie ontstaat niet doordat iets makkelijk is. Motivatie ontstaat doordat je merkt dat je vooruitgaat.
   Een goede cursus laat je daarom al vanaf de eerste les iets maken waar je trots op bent. Zo zijn mijn cursussen opgebouwd uit korte behapbare lessen die vrij snel al een leuk resultaat geven.
4. Geen prestatiedruk
   Tekenen is geen examen. De beste cursussen moedigen je aan om fouten te maken, te experimenteren en je eigen stijl te ontwikkelen. En dat doe ik elke cursus weer. Mijn mantra? “Fouten maken mag” en “Maak altijd je tekening af” want van je fouten leer je het meest.

Welke online tekencursus past bij jou?
Niet iedereen wil hetzelfde leren. Daarom is het slim om eerst te bepalen wat jij het leukst vindt.

Wil je cartoonige mensen leren tekenen?
Dan raad ik Perfect People aan.
Perfect People is een uitgebreide online tekencursus waarin je stap voor stap leert hoe je vrolijke cartoonfiguren tekent.
Je leert onder andere: gezichten, emoties, houdingen, kinderen, volwassenen… en veel meer.
Doordat iedere illustratie wordt opgebouwd uit eenvoudige basisvormen ontdekken veel cursisten dat mensen tekenen veel eenvoudiger is dan ze altijd dachten. Perfect People is geschikt voor: beginners, journalers, Biblejournalers, kaartenmakers en iedereen die graag verhalen wil vertellen met tekeningen.

Wil je liever dieren leren tekenen?
Dan is Villa Beestenboel als beginner waarschijnlijk de beste keuze. In Villa Beestenboel leer je schattige dieren tekenen in een toegankelijke cartoonstijl.Van een schatig paardje tot een koddige giraf of een zachtaardig leeuwtje: iedere les is overzichtelijk opgebouwd en geschikt voor beginners.
Veel cursisten starten zelfs met Villa Beestenboel omdat dieren tekenen vaak nét iets minder spannend voelt dan mensen tekenen.

Hoe weet je of een online tekencursus betrouwbaar is?
Let op deze punten
⁃ duidelijke voorbeelden
⁃ echte cursisten
⁃ goede reviews
⁃ een docent die uitlegt waarom iets werkt
⁃ ondersteuning wanneer je vastloopt

Daarom verwijs ik je voor mijn cursussen qua reviews graag door naar google reviews (die heb ik niet in de hand en kan ik niet beïnvloeden), daarom geef ik ook try-out lessen op youtube zodat je kan ontdekken of mijn stijl en uitleg bij jou past…

Is talent nodig om te leren tekenen?
Nee. Onderzoek naar het aanleren van creatieve vaardigheden laat zelfs zien dat tekenen grotendeels bestaat uit vaardigheden die je kunt oefenen.Net als fietsen, koken of piano spelen word je beter door herhaling, gerichte feedback en een goede opbouw. Natuurlijk leert de één sneller dan de ander. Maar vrijwel iedereen kan veel beter leren tekenen dan hij of zij vooraf denkt.

Veelgestelde vragen:

Wat is de beste online tekencursus voor absolute beginners?
Dat hangt af van wat je wilt leren. Wil je cartoonige mensen leren tekenen? Dan is Perfect People een logische keuze.
Wil je dieren tekenen? Dan sluit Villa Beestenboel vaak beter aan.

Hoe lang duurt het voordat je kunt tekenen?
Dat verschilt per persoon. Veel beginners zien al na enkele lessen duidelijke vooruitgang.

Heb ik dure materialen nodig?
Nee. Een potlood, gum, fineliner en eenvoudig schetsboek zijn voldoende om te beginnen.

Kan ik ook leren tekenen als volwassene?
Absoluut. Sterker nog: veel cursisten beginnen pas na hun veertigste, vijftigste of zelfs vanaf hun pensioen.

Conclusie
De beste online tekencursus bestaat eigenlijk niet. De beste cursus is de cursus die past bij jouw interesses, jouw leertempo en jouw manier van leren.

Wil je leren hoe je vrolijke mensen tekent? Dan is Perfect People een uitstekende keuze.
Wil je liever schattige dieren leren illustreren? Dan past Villa Beestenboel waarschijnlijk beter bij jou.

Welke cursus je ook kiest: onthoud dat iedere illustrator ooit begon met een eerste, onzekere lijn.
Misschien is vandaag wel jouw eerste stap.

Je bent bij mij in ieder geval van harte welkom!

Misschien heb je het voorbij zien komen: van die leuke kleurrijke plaatjes, mooie botanische afdrukken en prachtige soort van vintage image transfers. Welkom in de wereld van gelprinten 😄

Afgelopen weekend mocht ik bij Hobbyshop-online.nl een hele dag demo’s geven met de prachtige Amsterdam acrylverf van Royal Talens (waarvoor: dankjewel voor de uitnodiging ❤️). En eerlijk? Ik snap steeds beter waarom mensen hier zo verslaafd aan raken.

Want gelprinten is een beetje magie. Een beetje experimenteren. En soms ook een klein beetje: “eh… wat is dit geworden?” Maar dat hoort erbij. Sterker nog: hoe minder perfectionistisch je erin stapt, hoe leuker het vaak wordt. Dus als jij denkt: ik wil dit proberen maar ik ben bang dat ik alles verpest … goed nieuws. Dat hoort officieel bij deze hobby.

En voor je denkt ‘ik heb al zoveel hobby’s’ … dit is de hobby die al het andere met elkaar verbindt’ want zo een gell press kan je inzetten voor leuke achtergronden in je schetsboek of (bible) journal, voor collages of canvas. En je kan er met zoveel materialen op werken! 

Eerst even dit: wat heb je nodig om te starten?

Een gelplate, een roller, wat papier, acrylverf en vooral: zin om te experimenteren. Bij Hobbyshop-online.nl hebben ze trouwens een fijn starterspakket waarmee je meteen aan de slag kunt (scheelt je eindeloos uitzoeken en 37 verkeerde aankopen op internet 🙃).

En als je het mij vraagt: begin gewoon simpel. Geen druk. Geen Pinterest-perfectie. Gewoon spelen. Begin gewoon met ontdekken wat die press doet. Hoeveel verf is genoeg? (Geloof me: veel minder dan je denkt!) – hoe werkt het uitrollen voor jou het best … welke kleuren geven een leuk effect … neem je tijd om lekker te spelen, ontdekken en je te verwonderen.  Overigens lijkt mij zo een gel press ook heerlijk om samen met jonge kinderen (vanaf middenbouw basissschool) te experimenteren. 

Maar voor je begint:  Drie beginnersfouten die bijna iedereen maakt:

1. Je gelplate na gebruik enthousiast schrobben met water en afwasmiddel of zeep. Niet doen. Echt niet. Een gelplate bevat minerale oliën in het materiaal. En als je hem telkens met zeep gaat behandelen, wordt hij daar niet blij van.

De makkelijkste oplossing? Babyolie. Gewoon de goedkoopste uit de supermarkt. Een beetje op een doekje, zacht schoonmaken, eventueel even laten intrekken en klaar. Keukenolie of olijfolie kan eventueel ook, maar geloof me: je creatieve hoek die subtiel naar de snackbar ruikt… is misschien niet helemaal de vibe die we zoeken.

2. Veel te dikke lagen verf smeren. Dit is waarschijnlijk dé klassieker Je denkt misschien: meer verf = mooier resultaat. Maar bij gelprinten is het vaak precies andersom. Dunne laagjes werken mooier. Rustiger. Interessanter. Vooral transparante of half dekkende kleuren geven prachtige effecten omdat kleuren over elkaar heen gaan werken. Daarom vond ik de Amsterdam acrylverf tijdens de demodag ook zo fijn: veel kleuren lenen zich perfect voor transparante lagen waardoor je echt diepte krijgt in je prints. Denk dus niet: klodderen. Denk: laagje… op laagje… op laagje. (Al blijft een béétje kliederen natuurlijk onderdeel van de charme.)

3. Niet weten wanneer je moet wachten … en wanneer juist niet. Dit is waar beginners vaak in de war raken. Dus hierbij de simpelste uitleg ooit: Vraag jezelf af: ben ik nog aan het bouwen? Of klaar om af te drukken?

>> Ben je nog aan het bouwen aan je print? Dus laagjes toevoegen, kleuren opbouwen of patronen maken? ➡️ Laat de vorige laag dan eerst drogen. Anders trek je de onderlaag los en mengt alles tot creatieve soep. (En geloof me: modderbruin was waarschijnlijk niet het plan 😄)

>>> Ben je klaar om de print op papier te trekken? ➡️ Houd de laatste laag juist nat. Die natte verf werkt als een soort lijmlaag die alles van je gelplate meeneemt naar het papier

Drie dingen die ik zó doen zou als beginner

1. Begin met blaadjes. Loop even de tuin in. Of pluk onderweg tijdens een wandeling een takje met mooi reliëf. Verse blaadjes werken fantastisch. Druk ze in natte verf, haal ze er direct weer uit en maak een print. Bijna altijd krijg je iets waarvan je denkt: Ohhhhhh… wacht even. Dit is leuk. En dat snelle succesmoment? Dat helpt enorm in het vinden van je draai.

2. Kijk in huis alsof alles een textuur-tool is. Een stukje kant. Een rubberen modelleerpenseel. Karton. Plastic verpakkingen. Een dop. Rare huishoudelijke dingen waarvan je partner vraagt: “eh… waarom ligt dit nu in de hobbykamer?”. Gelprinten wordt juist leuk als je gaat experimenteren met texturen. Het hoeft niet duur te zijn. De meest alledaagse dingen kunnen verrassend leuke resultaten geven. 

3. Houd het simpel in het begin … En misschien is dit wel mijn grootste tip. Ga niet meteen voor ingewikkelde foto-transfers, perfecte composities of een meesterwerk. Begin gewoon. Eén kleur. Twee lagen. Een paar blaadjes. Misschien een stencil. Want vaak ontstaat de mooiste print precies op het moment dat jij dacht: Meh. Dit wordt vast niks. En dan trek je dat papier eraf… En ineens denk je: Oooooh. Dit wil ik nog een keer doen.

Bonustip: met de gell press maak je het meest saaie inpakpapier verrassend mooi en persoonlijk! 

Mocht het jou leuk lijken: ik heb een heel korte impressie van de demodag bij Hobbyshop-online.nl op YouTube gezet, vol dopaminekleurtjes, verfvingers en humoristische gezelligheid.

Zou het jou leuk lijken wanneer ik in het najaar hier een keer een workshop over geef? (Zo ja – locatie Sittard of liever locatie Monster?) Laat het mij weten!

Ik schreef het al in mijn nieuwsbrief … en ook nog even hier. Zaterdag 2 mei 2026 kan je weer bij mij, in mijn atelier in Monster workshops volgen! Heb je interesse? Stuur dan even een mailtje naar info@saralindenhols.nl.

Altijd als eerste op de hoogte zijn van alle nieuwtjes? Schrijf je dan hier in voor mijn nieuwsbrief!

Manlief en ik hebben onszelf een missie gegeven: een jaar lang gaan we elke maand minimaal één museum bezoeken. Daarom hebben we een museumkaart aangeschaft; lekker voordelig én het maakt dat je gerust kunt denken: “valt dit tegen, dan gaan we gewoon weer snel weg.” Inmiddels hebben we al drie musea gehad, en in de aankomende nieuwsbrieven zet ik steeds één museum in de spotlight.

Deze keer: Panorama Mesdag in Den Haag.

Het is een klein, behapbaar museum. En toch hangt er 1 van de 6 beroemdste panorama’s ter wereld: het beroemde ronde schilderij van Scheveningen, gemaakt door Hendrik Willem Mesdag. Een gigantisch doek van 14 meter hoog en 120 meter breed, waarmee je je ineens midden in de duinen waant. Het is zelfs het grootste schilderij van Nederland en adembenemend om te zien. 

Wat ik zelf mooi vind in dit museum, is dat je ziet hoe Mesdag schilderijen maakte die hele verhalen vertellen, maar ook werken die puur een emotie of sfeer vangen. Daar kan ik dan echt even stil voor gaan staan en me helemaal in die emotie laten meevoeren.

En weet je wat ik zo leuk vond om te ontdekken? 

Zelfs Mesdag gebruikte allerlei creatieve hulpmiddeltjes: glasplaten om over te trekken (ja overtrekken!!), licht om diepte te vangen, overtrekpapier om vormen te herhalen. Slimme trucjes dus; precies zoals we in Journaling Joy ook werken met templates, overlays en eenvoudige stappen.

Het is geen valsspelen, het is jezelf een beetje helpen, net als de grote meesters dat deden.

Vanaf camping Delphi lijkt het dorpje onder ons op wandelafstand te liggen. Alsof je er zo naartoe zou kunnen slenteren met een koffiekop in de hand. Alsof alles vlak is.

Maar wie goed kijkt, ziet het hoogteverschil.

Tussen hier en daar ligt een dal van ruim tweehonderd meter diep. Dat is alsof je tien flatgebouwen op elkaar stapelt. Alsof je de Euromast ondersteboven de berg in duwt, en je nog steeds bovenaan staat. En het stadje verderop, bij de zee? Dat ligt nóg lager. Meer dan driehonderd meter verschil. Alsof je vanaf hier over twaalf verdiepingen omlaag kijkt – zonder lift.

En wat eruitziet als een vriendelijk veldje met wat struikjes? Dat blijkt een olijfgaard te zijn met tienduizenden bomen – elk metershoog, schaduwrijk, zwaar van geur en geschiedenis.

Zelfs de berg aan de overkant, die eerst één massieve vorm leek, blijkt bij nader inzien uit drie lagen te bestaan. Wat van boven simpel oogt, is in werkelijkheid diep, heet, gelaagd en onvoorspelbaar. Perspectief bedriegt. Boven waait een frisse bries. Beneden hangt de hitte tussen de huizen.

Af en toe horen we flarden van gejuich vanaf een voetbalveld in het dal. Of is het frustratie? De klanken waaien fragmentarisch naar ons toe – maar onderweg verliezen ze hun betekenis. We horen geluid. Maar geen verhaal.

En wanneer we het vragen aan de andere camperaars: “Wat denk jij dat er gebeurt daar beneden?” kijken ze even, knikken lief want ze verstaan geen woord over de grens. Ze zien enkel wat wij zien. Maar zij staan óók op de berg. Met evenveel afstand. Evenveel frisse lucht. Even weinig hitte.

Het is verleidelijk om te denken dat je iets begrijpt, omdat je het kunt overzien. Maar overzicht is geen inzicht. En zien is nog geen voelen.

En voor wie tekent…

Ook in tekenen werkt perspectief precies zo. Wat dichtbij is, lijkt groter. Wat ver weg is, krimpt. Die boom in het dal? Die teken je kleiner dan die voor je neus, ook al weet je dat ze in werkelijkheid even groot zijn. Je ogen doen dat vanzelf. Maar je potlood heeft soms hulp nodig.

Een vergezicht zoals hier in Delphi is prachtig om te oefenen. En het goede nieuws: je hoeft geen meestertekenaar te zijn om het te proberen.

Hier een paar simpele tips:

• 1. Begin met de horizonlijn.
  Trek een dun lijntje op ooghoogte: dat is waar de lucht de aarde raakt.
• 2. Bepaal het verdwijnpunt.
  Dat is de plek waar alle lijnen naartoe ‘verdwijnen’.
  (Denk aan wegen, muren, boomrijen – ze lopen daar visueel samen.)
• 3. Werk in lagen: voorgrond – midden – achtergrond.
  Dingen dichtbij teken je groot en gedetailleerd.
  Verder weg = kleiner, lichter, grijzer, minder detail.
• 4. Laat kleuren vervagen.
  In de verte worden kleuren koeler, blauwer, grijzer.
  Dit heet ‘atmosferisch perspectief’ – en het werkt ook met aquarel of kleurpotlood.
• 5. Teken wat je ziet, niet wat je weet.
  Die olijfboom op 300 meter afstand is net zo’n boom als die bij je voeten,
  maar op papier moet hij kleiner – want zo zie jij hem nu.

Perspectief is geen trucje. Het is een manier van kijken. En een uitnodiging tot verwondering.