Wie verzint dit nou?

Wie verzint het om op 29 december een huis te kopen en op 30 december te verhuizen? Tussen kerst en oud & nieuw. Met familie, feestdagen, en een lijf dat al op standje eindejaarstaat.

Nou ja. Mijn nageslacht.

Dat betekende: dat mijn huis dat eerst nog keurig overeind stond binnen no time veranderde in een soort levend Tetris-spel. Meubels uit elkaar. Dozen erbij. Alles wat “later wel kon” moest ineens nu. De verhuismannen; lees: vrienden van onze zoons arriveerden. Met opgewekte en gemotiveerde intenties. En koffie. Veel koffie. Waarna manlief zich strategisch terugtrok “om nog even bouwspullen te halen” om vervolgens twee uur verderop door te rijden naar het nieuwe huis. Zoonlief vond het blijkbaar een uitstekend idee om ver weg bij zijn moeder vandaan te gaan wonen. Fijn hoor. Echt.

Toen begon de echte optelsom.

• Dozen + stof dat jaren verstopt zat + deuren die overal openstonden + “dat nemen we toch niet mee”-hoopjes = één grote chaos. Toen alles en iedereen weg was, bleef ik achter met een huis dat tegelijk leeg én smerig was. Een bijzondere combinatie.  Dus schakelde ik over op opruimmodus.
• Wc’s geschrobd (volkomen zinloos met vanavond weer twintig man over de vloer, maar ja: gastvrouw). Badkamer aangepakt, inclusief was die tijdelijk in het bad was geparkeerd. Wasmachine aan. Stof, stofzuiger, nog meer stof. Souterrain – mijn dierbare leuke workshop-ruimte waar ooit meubels stonden, nu vooral stof en puinzooi.
• Dus vloerkleden eruit. Tuinset naar binnen. Alles weer toonbaar maken, want vanavond is het huis opnieuw voller dan vol. 
• Daarna naar de fysio. Die besloot dat mijn vastzittende spieren geen genade verdienden. Langdurige stress geeft blijkbaar te hoge cortisol en dat geeft geen leuk effect op je lijf kan ik vertellen. De slijmbeursontsteking in mijn schouder is nog niet eens helemaal over en mijn beide heupen gaan haar achterna. Dus de fysio deed haar best.  Ik ben nu bont en blauw. Maar goed. Een goede fysio is geen zachte heelmeester.

Net bekomen… inmiddels al 16:45 … ping. “Mam, kan jij straks wel voor ons eten verzorgen??”

Dus: gelijk maar boodschappen doen. Koken. Verse tagliatelle carbonara, nee geen pakjes of potten. Zelfgemaakte saus! Een pittige versie en de ander mild. Net klaar met de pannen … Meute aan tafel. Daarna: keuken weer opruimen. Opnieuw.

Tegen de tijd dat ik uitgeput op de bank plofte, zaten zij alweer gezellig te kaarten. En ik kan me zo voorstellen hoe die jongens aan het eind van de dag hebben gedacht: Zo. Wij hebben echt keihard gewerkt vandaag, en mama had het lekker rustig vandaag. … En dat is helemaal ok. Haha.

Vanmorgen begon het feestje overigens gewoon opnieuw: keuken opruimen, want ze maakten het laat (of vroeg), hapjes voor vanavond voorbereiden, pizzadeeg laten draaien en rijzen. Traditie is traditie. Mama’s pizza. Een goede bodem leggen voordat het nieuwe jaar begint. Nu even een half uurtje rust … zo weer verder met de bladerdeeghapjes … 

Maar goed. Zo sluiten we het jaar af. Een jaar met vele diepe dieptepunten. Maar ook een jaar met liefde, verbondenheid, humor. En een nageslacht waar je uiteindelijk toch maar weer met zachte ogen naar kijkt. Zelfs als dat nageslacht besluit dat 30 december een uitstekende verhuisdag is.

En morgen? Dan ruim ik wel weer op.

Misschien herken je er iets van. Niet de verhuisdozen, maar wel dat gevoel: het was veel dit jaar. En toch ben je er nog.  Voor het nieuwe jaar wens ik geen grootse plannen, maar rust. Mildheid voor mezelf. En genoeg momenten waarop het gewoon even oké is. Dat wens ik ook voor jou. Liefde, rust, genegenheid. Een jaar vol tevredenheid.  

Dank je wel dat je meelas. Op naar een nieuw jaar.